جبران خلیل میگه...ارزش انسانها به اون چیزی نیست که دارند

بلکه ارزش انسان به اون چیزیه برای به دست آوردنش تلاش می کنه

ارزش من تویی.....تو...چون برای به دست آوردنت تلاش می کنم

پس اگه برای من  هر ارزش قائل میشی برای خودت هم همونقدر

ارزش قائل شو و برعکس هر ارزشی که برای خودت قائل میشی

برای منم قائل شو...

مگه قرار نشد منو تو ما بشیم پس ارزش من یا تو نیست

ارزش خودمونه تو اگه خودتو کم ارزش بدونی یعنی منو کم ارزش

دونستی و برعکس........

ارزش آدمها رو به چه چیزشون می سنجی؟؟

مگه خدا نگفته من برای همه آدمهایی که آفریدم به یک چشم نگاه

میکنم و برای من همه یک ارزشی دارند

تا حالا از خودت پرسیدی که چرا خدا یکی رو خوب آفریده یکی رو بد

یکی رو پولدار و یکی دیگه روگدای گوشه خیابون.......

 این معجزه خداست که  هیچ کسی رو مثل کس دیگه ای نیافریده

پس اون فرق ندادن خدا بین بنده هاش چی شد؟؟کجاست؟؟

خدا بین بنده هاش فرقی نداده اون چیزی که برای خدا با ارزشه

و به همه بنده هاش داده که ما نمیبینمش و در عوضش ارزش

آدمها رو به پول و لباس و قیافه و اینجور چیزها می بینیم

اگه تو برای من با ارزشی به خاطر اون چیزی هست که هستی

به خاطر اون چیزیه که قبولت دارم به خاطر وجود خودته نه چیز دیگه ای

می خوام اینو بدونی که برای من کس دیگه ای مثل تو وجود نداره

تو رو با همه داشته هات و نداشته هات از ته قلبم دوستت دارم

دوست دارم بدونی چه ارزشی برای من داری و خودت رو از من

جدا نبینی.......

اگه این نوشتن من از تو باعث میشه منو طور دیگه ای نگاه کنی

دیگه نمی نویسم ...من اگه چیزی مینویسم از توست..از ارزشی که

برای من داری ...خط به خطش...من برای این مینویسم که حسی که در مورد

تو دارم رو بیان کنم منظورم این نیست که خودم رو بزرگ نشون بدم

میخوام اینو بدونی من اگه اینجا هستم و جمله ای مینویسم فقط به خاطر

اینه که دوستت دارم و اینو برای خودم افتخار میدونم بدون هیچ تعارفی

.اگه نوشتنم باعث میشه که فکر دیگه ای کنی

دیگه نمینویسم .....

چون دوست دارم مثل خودت باشم اگه ساده ای

ساده اگه خوبی خوب واگر بدی بد اگه خودت رو اون بالا کنار خورشید

میبینی منم دوست دارم اونجا باشم و اگر خودت رو خاکی مثل

یه مشت خاک میبینی منم دوست دارم یه مشت خاک باشم

امیدوارم منظورم رو درست متوجه شده باشی

جمله آخرم اینه ..من اگه تو رو از خودم نمیدونستم هیچ وقت

عاشقت نمی شدم......پس منو از خودت بدون و خودت رو ازمن

شاید من توی چشمات چیزی دیدم که خودت اونو ندیده باشی

اگه میشه برو خودت رو توی آینه نگاه کن...

 یه کسی رو تو آینه میبینی به چشماش نگاه کن

شاید اون چیزی رو که من تو چشمات دیدم رو بتونی ببینی

اما نه نمیتونی ببینی چون توی وجود خودته  و میتونی حسش کنی

من از توی چشمات وجودت رو دیدم ...فاصله چشمات تا

دلت زیاد نیست ...میتونی ببینی واسه چی دوستت دارم ؟؟؟

اول خودت رو دوست داشته باش بعد منو

وقتی خودت رو دوست داشته باشی یعنی منو دوست داری

 ببین اون کسی که تو توی آینه می بینیش 

ادم کمی نیست..........

امید زندگیه منه................